Την έντονη δυσαρέσκειά του για την απουσία μέτρων ενίσχυσης του κατασκευαστικού κλάδου, των βιοτεχνών και των μικρών επιχειρήσεων από τις εξαγγελίες του κυβερνητικού επιτελείου στη ΔΕΘ εκφράζει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εγκαταστατών Υδραυλικών Αθήνας (ΣΕΥΑ) κ. Αθανάσιος Στρουμπούλης, τονίζοντας τον αναβρασμό και την έντονη ανησυχία που υπάρχει στην αγορά εξαιτίας της αύξησης των τιμών στις πρώτες ύλες.
Άρθρο του κ. Αθανάσιου Στρουμπούλη, προέδρου του Συνδέσμου Εγκαταστατών Υδραυλικών Αθήνας (τεύχος Σεπτεμβρίου 2021)
«Ρυθμό χιονοστιβάδας παίρνουν οι αυξήσεις στις τιμές των πρώτων υλών στις κατασκευές και στη βιοτεχνία. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας καταγράφουν ότι η συνολική αύξηση στα κατασκευαστικά υλικά φέτος έχει ήδη φτάσει το 13,6% συγκριτικά με πέρυσι. Αυξήσεις στα μεταλλικά προϊόντα κατά 29,61%, στα προϊόντα από ξύλο, στα μονωτικά, στα χημικά και στα πλαστικά κατά 12,30%, στα ηλεκτρομηχανολογικά είδη κατά 10,38% κλπ. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά το σίδηρο, μέσα σε ένα χρόνο η τιμή σε διεθνές επίπεδο απογειώθηκε περίπου κατά 110%.
Και δεν είναι μόνο αυτά. Την ανιούσα πήραν και μια σειρά από καταναλωτικά αγαθά πρώτης ανάγκης: φυσικό αέριο 91%, πετρέλαιο θέρμανσης 28,9%, καύσιμα, λιπαντικά 17,4%, αλεύρι 30%, λαχανικά 21,5%, αρνί – κατσίκι 12,2%, ελαιόλαδο 7,1% κλπ.
Οι αυξήσεις αυτές έρχονται μετά από μια μακρά περίοδο μείωσης μισθών και συντάξεων, λουκέτων σε μικροεπιχειρήσεις και διόγκωσης των χρεών, χωρίς ορατή προοπτική δραστικής βελτίωσης του λαϊκού εισοδήματος. Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης για την αύξηση του ΑΕΠ δεν πείθουν, γιατί κανένας δεν είδε αύξηση στην τσέπη του.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση πρέπει να θέσουμε δύο εύλογα ερωτήματα:
- Ποιος ευθύνεται για τις αυξήσεις; Τα επιχειρήματα της κυβέρνησης περί «διατάραξης της εφοδιαστικής αλυσίδας λόγω κορονοϊού» μπορεί να έχουν βάση, αλλά δεν απαντούν συνολικά στο παραπάνω ερώτημα. Για παράδειγμα, η πτώση του ΑΕΠ κατά 6% στην ευρωζώνη την περίοδο της πανδημίας, δεν δικαιολογεί τέτοιες αυξήσεις. Αμφίβολες είναι και οι εκτιμήσεις περί προσωρινών αυξήσεων. Απ’ ό,τι φαίνεται, μεγάλα μονοπώλια που κυριαρχούν στην παγκόσμια αγορά, χρησιμοποίησαν την πανδημία ως εργαλείο αύξησης της κερδοφορίας τους, η οποία είχε συμπιεστεί για διάφορους λόγους τα προηγούμενα χρόνια. Μερίδιο διεκδικούν και οι τράπεζες, που εγκαταλείπουν την πολιτική χαμηλών ή και μηδενικών επιτοκίων των προηγούμενων χρόνων.
- Ποιος πληρώνει τις ανατιμήσεις; Εδώ η απάντηση είναι προφανής. Όλα τα λαϊκά στρώματα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Μαζί και ο κάθε επαγγελματίας που είναι υποχρεωμένος να απορροφήσει μέρος των ανατιμήσεων για να μη χάσει πελάτες εξαιτίας της συρρίκνωσης των εργασιών που επιφέρει η αύξηση των τιμών αντικειμενικά. Επίσης, ο επαγγελματίας θα επωμισθεί τις ανατιμήσεις των βασικών καταναλωτικών αγαθών ως καταναλωτής που είναι και ίδιος, από τα ίδια λαϊκά στρώματα· και μάλιστα τη στιγμή που όλο το αντιλαϊκό φορολογικό οπλοστάσιο παραμένει. Εδώ είναι ακόμα το τέλος επιτηδεύματος, η φορολογία από το πρώτο ευρώ, ο ΕΝ.Φ.Ι.Α. κλπ.
Θα αναρωτηθεί κάποιος καλοπροαίρετα: «Είναι μοιραίο να γίνουμε τα υποζύγια του κερδοσκοπικού ράλι των μονοπωλίων; Δεν υπάρχει διέξοδος;». Λύση δεν υπάρχει στο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής, η οποία έχει πυξίδα της το καπιταλιστικό κέρδος, το κέρδος των μονοπωλίων και όχι το εισόδημα των αυτοαπασχολούμενων.
Διέξοδος υπάρχει μόνο μέσα από τη συλλογική πάλη. Εδώ θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε πολλά:
- Μηχανισμούς ελέγχων στην αγορά και πάταξη της αισχροκέρδειας.
- Μείωση ΦΠΑ και κατάργηση των έμμεσων φόρων στα είδη λαϊκής κατανάλωσης.
- Μείωση των τιμολογίων ενέργειας (για ηλεκτρικό ρεύμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο) στα λαϊκά νοικοκυριά.
- Μείωση και κατάργηση των χαρατσιών και των άδικων αντιλαϊκών φόρων (ΕΝ.Φ.Ι.Α., τέλους επιτηδεύματος κλπ.).
- Άμεση και γενναία διαγραφή των χρεών προς την Εφορία.
- Άμεση επαναφορά του αφορολόγητου για τους αυτοαπασχολούμενους στα 12.000 ευρώ.
Τέτοια μέτρα χρειάζονται για να βελτιωθεί η κατάσταση, και όχι αυτά που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Αυτά, όμως, μόνο με την οργανωμένη πάλη του συνδικαλιστικού κινήματος μπορούν να κατακτηθούν. Όσοι έχουν αναγάγει τα σούρτα – φέρτα στα Υπουργεία σε μόνιμη πρακτική, μόνο αποπροσανατολισμό και ηττοπάθεια προσφέρουν».
