Τομή υδροαναμεικτήρα νιπτήρα

Υδροαναμεικτήρες: Μυστικά ορθής επιλογής και εγκατάστασης «μπαταρίας»

Στις εγκαταστάσεις υγιεινής, η θερμοκρασία που επιθυμούμε να καταναλώσουμε το νερό δεν συμπίπτει με τη θερμοκρασία που το θερμαίνουμε και το αποθηκεύουμε. Γι’ αυτό χρησιμοποιούμε τους υδροαναμεικτήρες, ώστε να ρυθμίζουμε τη θερμοκρασία στο επιθυμητό επίπεδο.

Άρθρο του κ. Σπυρίδωνος Μ. Σκιαδόπουλου* (έντυπο τεύχος Δεκεμβρίου 2021)

 Απορούν κάποιοι γιατί επικράτησε ο όρος «μπαταρία». Οι πρώτοι υδροαναμεικτήρες που έφθασαν προπολεμικά στην Ελλάδα ήταν ιταλικοί. Τότε η διάταξη δεν ήταν ενός κορμού αλλά σε συστοιχία (π.χ. 2 διακόπτες και 1 ράμφος πάνω στο νιπτήρα 3 οπών). Επειδή η συστοιχία στα ιταλικά καλείται batteria, εκείνοι οι παλαιοί υδροαναμεικτήρες  λέγονταν «μπαταρίες».

Η «καρδιά» ενός σύγχρονου υδροαναμεικτήρα  είναι ο μηχανισμός ανάμιξης. Υπάρχουν δύο μεγάλες οικογένειες μηχανισμών μείξης σε ευρεία χρήση στην Ευρώπη:

Α) Οι χειροκίνητοι μίας λαβής (κίνηση σε δύο επίπεδα) που κατασκευάζονται με ένα ζεύγος από σπογγώδεις κεραμικούς δίσκους εμποτισμένους σε ειδικό λιπαντικό για ομαλή κίνηση. Δεν μπορούμε να επέμβουμε στο εσωτερικό τους.

Β) Οι θερμοστατικοί μηχανισμοί, που είναι το αντίστοιχο του αυτόματου κιβωτίου ταχυτήτων στα οχήματα. Ο χρήστης χειρίζεται δύο διακόπτες, ο ένας –συνήθως αριστερά– ρυθμίζει τη ροή και ο άλλος καθορίζει τη θερμοκρασία του νερού απευθείας (δηλαδή συνεχώς μεταβάλλει την αναλογία ζεστού – κρύου).

Συνήθης ερώτηση: «Εάν επιλέξω 37οC και το θερμοσίφωνο δεν έχει ζεστό, τι γίνεται;». Ο θερμοστατικός θα κλείσει το κρύο και θα αφήσει να περάσει νερό μόνο από τον κλάδο του ζεστού, όποιο υπάρχει. Προσοχή! Εάν διακοπεί η παροχή κρύου νερού, ο μηχανισμός μπλοκάρει αυτόματα και κλείνει τη ροή για λόγους ασφαλείας. Πρόκειται για το πλέον ασφαλές και άνετο στη χρήση σύστημα. Συνηθίζεται να υπάρχει ένα κομβίο ασφαλείας που απαιτεί συνειδητή επιλογή θερμοκρασιών άνω των 38οC, για την προστασία νηπίων κτλ. Οι θερμοστατικοί μηχανισμοί είναι καθαριζόμενοι και πρακτικά αθάνατοι.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που αξίζει να γνωρίζει κανείς είναι ότι η ποιότητα ενός μηχανισμού εξασφαλίζεται μόνο με την πιστοποίησή του, η οποία κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα προβλέπει αντοχή για 500.000 χειρισμούς και χρήση λιπαντικών μη επικίνδυνων για τον άνθρωπο. Η διάμετρος του μηχανισμού δεν έχει καμία σχέση με την ποιότητά του!

Το «σώμα» του υδροαναμεικτήρα  κατασκευάζεται από ορείχαλκο (κράμα χαλκού 58%, ψευδαργύρου 40% κ.ά.). Σε πολύ μικρότερο βαθμό χρησιμοποιείται ο ανοξείδωτος χάλυβας, ο οποίος έχει νόημα μόνο εάν όλη η εγκατάσταση είναι κατασκευασμένη από inox.

Σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες χρησιμοποιούνται πλαστικά (εκτός ευρωπαϊκών προδιαγραφών) για δύο λόγους: διότι τα κλίματα είναι ζεστά και επιτρέπουν χρήση νερού του δικτύου χωρίς μείξη με ζεστό, αλλά και γιατί έχουν πολύ χαμηλές πιέσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κορμός του υδροαναμεικτήρα  έχει να διαχειριστεί το δυναμικό συνδυασμό «θερμοκρασία + πίεση», άρα πρέπει να είναι εξαιρετικά στιβαρός.

Συνήθη λάθη

Όσον αφορά την εξωτερική προστασία του υδροαναμεικτήρα, η πιο συνήθης διαδικασία είναι η επινικέλωση και στη συνέχεια η επιχρωμίωση. Η ποιότητα όμως της τελικής επιφάνειας εξαρτάται κυρίως από την ποιότητα της λείανσης που προηγείται, ενώ πλέον γίνεται ρομποτικά. Συνηθισμένο λάθος: Χρησιμοποιούμε σκληρά και αχρείαστα απορρυπαντικά και μετά «θυμόμαστε» τις εγγυήσεις, που όμως έχουν ακυρωθεί από τα ακατάλληλα υλικά και μεθόδους καθαρισμού.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι δύο εξαρτήματα, η λαβή και ο καταιονιστήρας χειρός (ντουζάκι) δεν πρέπει να κατασκευάζονται από βαριά υλικά, όπως ο ορείχαλκος, αλλά από ελαφρά και ισχυρά υλικά, όπως το zamac για τις λαβές και το ABS για τα ντουζάκια, διότι η λαβή «βαραίνει» συνεχώς το μηχανισμό και το ντους μπορεί πάντα να πέσει στα πλακάκια ή να «τραυματίσει» μια ντουζιέρα.

Ο εκτροπέας, όταν έχουμε επιλογή δύο εξόδων (π.χ. σε υδροαναμεικτήρα  λουτήρα) αποτελεί άλλο ένα σημείο παρεξηγήσεων. Ο ορθός τρόπος λειτουργίας είναι ο εκτροπέας να επιστρέφει αυτόματα στην κατακόρυφη σταθερή ροή κάθε φορά που κλείνει η ροή. Δηλαδή, στο ράμφος (κάτω ροή) στην «μπαταρία λουτρού» και στον κώδωνα στην εντοιχισμένη «μπαταρία». Αυτή είναι απαίτηση ασφαλείας, διότι όταν ανοίγουμε πρέπει να είμαστε βέβαιοι για τη διεύθυνση της ροής.

Βασικοί κανόνες

Ας κρατήσουμε τις ακόλουθες δύο «αγίες τριάδες», για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο και «ψηλά»:

Α. Επιλέγοντας προϊόν προσέχουμε:

1)        Οι υδροαναμεικτήρες να έχουν σήμανση. Πρέπει δηλαδή να αναγράφονται στη συσκευασία τα πλήρη στοιχεία του κατασκευαστή εάν είναι προϊόν Ε.Ε., είτε του εισαγωγέα εάν είναι προϊόν εκτός Ε.Ε. Επίσης το σήμα του κατασκευαστή / εισαγωγέα αντίστοιχα πρέπει, υποχρεωτικά, να είναι χαραγμένο ανεξίτηλα επί της λαβής και του κορμού.

2)        Να υπάρχει γραπτή εγγύηση στα ελληνικά, με συγκεκριμένους όρους, εντός της συσκευασίας, ή έστω να παρέχεται με κάθε αγορά προϊόντος.

3)        Να αναφέρεται με σαφήνεια η χώρα κατασκευής. Ο πελάτης έχει το δικαίωμα να γνωρίζει.

Β. Εγκαθιστώντας προϊόν (για να ισχύει και η εγγύηση) ακολουθούμε τα εξής βήματα:

1)        Τοποθετούμε φίλτρο συγκράτησης ξένων σωμάτων στην κεντρική παροχή. Οι «μπαταρίες» είναι κατασκευασμένες να λειτουργούν με πόσιμο νερό, όχι με λάσπες κτλ.

2)        Εγκαθιστούμε μειωτή πίεσης, γιατί οι «μπαταρίες» πρέπει να λειτουργούν σε 3-4bar το μέγιστο. Βεβαίως αντέχουν πολύ περισσότερο, αλλά όχι σε μόνιμη καταπόνηση.

3)        Συνδέουμε κεντρική θερμοστατική βαλβίδα και κάνουμε προρρύθμιση. Έτσι προστατεύουμε το σύνολο της εγκατάστασης από επικάθιση αλάτων και θερμική καταπόνηση. Επίσης προστατεύουμε το χρήστη. Επιπλέον τα καυτά νερά, πάνω από 45οC «ξεπλένουν» ταχύτερα το λιπαντικό του μηχανισμού.

*Ο κ. Σπυρίδων Μ. Σκιαδόπουλος είναι διπλωματούχος ηλεκτρολόγος μηχανικός Ε.Μ.Π.

 

Ελέγξτε επίσης

Pebro – Αφοί Πετρόγιαννη Ο.Ε.*: Πενήντα χρόνια εξέλιξης στα συστήματα αποθήκευσης

Με σκοπό να είναι η πρώτη επιλογή των πελατών της, με λύσεις και υπηρεσίες ξεχωριστές …

Τα Περιοδικά μας